«روزی به یاد پیام آور ایرانی» یادداشتی است از موبد دکتر اردشیر خورشیدیان، فرنشین انجمن موبدان که در صفحه های اول و دوم روزنامه ایران به تاریخ پنجشنبه پنجم دی ماه منتشر شده است.
موبد دکتر اردشیر خورشیدیان در این پیام ضمن قدردانی از ثبت روز زایش اشوزرتشت در تقویم رسمی، در مورد زندگی اشوزرتشت اسپنتمان توضیحاتی را به خوانندگان روزنامه ایران ارائه می دهد.
متن کامل این یادداشت بدین ترتیب است:
امروز در خبرها آمد که شورای عالی انقلاب فرهنگی، به ریاست عالیه حجتالاسلام دکتر حسن روحانی به سالمه سهشنبه سوم دیماه ۱۳۹۸ خورشیدی، در نشست ۸۲۵ خود به اتفاق آرا تصویب نموده که «روز ششم ماه فروردین» سالروز زایش پیامآور ایرانی، در تقویم رسمی ملی ایران به ثبت برسد که به این وسیله اینجانب رئیس انجمن موبدان تهران، بالاترین مرجع رسمی و قانونی اداره کننده امور مینوی (دینی، آیینی و فرهنگی) هازمان (جامعه) زرتشتیان، به پیشنهاد گرامی سردبیر روزنامه ایران، خویشکاری (وظیفه) خود میدانم که از سوی تمام زرتشتیان ایران و جهان، این تدبیر خردمندانه و ستودنی مدیران محترم کشور را که بیتردید از آرمانهای دیرینه همه مسئولین بزرگوار، مراجع تقلید و آیات عظام و دیگر هممیهنان یکتاشناس و یکتاپرست، میهندوست و فرهنگپرور بوده است، مراتب تشکر و سپاسگزاری خود را پیشکش نمایم.
3787 سال پیش، اشوزرتشت پیامآور ایرانی، در شهر رگه، در کنار دریاچه جیجست (ارومیه)، از پدری به نام یورونسب و مادری به نام دغدو از خانواده اسپینمان، در روز خورداد از ماه فروردین (ششم فروردین)، چشم به جهان گشود. در دوران کودکی نزد پدر، مادر و استاد برزین، آخرین دانشهای زمانه را آموخت. در سن ۲۰ سالگی بر پایه آنچه که در بند ۱ یسنا ۲۹ کتاب آسمانی ما زرتشتیان «گاتاها» آمده است، ندای دردآلود و سراسر رنج، روان کل آفرینش را با گوش جان شنید و به آرمان کشف علل و اسباب دردها و پیدا کردن راه درمان بخردانه و اخلاقی آنها، به کوه اشیدرنه (سبلان) پناه برده، مدت ۱۰ سال به اندیشیدن پرداخت.
پیامبر در سن ۳۰ سالگی، با اهورامزدا، خدای یکتا و بیهمتا به وسیله وهومن، به همپرسگی رسید و به پیامبری برگزیده شد و با پیامهای اهورایی اخلاقساز و انسانیتگستر خود به میان مردم بازگشت.
نخست پسرعموی او «میدیوماه» دین او را پذیرفت. در ۴۰ سالگی از شهر رگه (ارومیه) به شهر بلخ افغانستان امروزی که در آن زمان بخشی از سرزمین ایران (آریان ویج) بود کوچید (مهاجرت کرد) و با کتایون همسر شاه گشتاسب و وزرای درباره جاماسب حکیم و فرشوشتر وهوفریان، به گفتوشنود نشست. تا اینکه بالاخره پس از چهار سال آنها دین او را پذیرفتند. اشوزرتشت از آن پس، انجمن مغان را که امروزه انجمن موبدان، دنباله آن انجمن میباشد بنیاد نهاد «هاتیک (طریقت)» و داتیک (شریعت) کیش زرتشتی را بر پایه اصول «گاتیک» (حقیقت دین) ساماندهی کرد و به کمک دیگر روحانیون به میان مردمانی که به تدریج دین او را میپذیرفتند برده، فرهنگی نمود که مردمان جهان، امروزه آموزشهای او را در دو جستار پرمغز «اندیشه نیک، گفتار نیک، کردار نیک» «راه در جهان یکی و آن راستی است» سرلوحه منش و روش نه تنها زرتشتیان که سایر ایرانیان نیز میباشد که بویژه پس از کوروش و داریوش، در بسیاری از باورهای دیگر مردمان جهان از هر دین و مذهب و ملیتی که بودهاند نیز تأثیرگذار بوده است.
پیامآور ایرانی، در جنگی که ارجاسب پادشاه تورانی علیه ایرانیان در اواخر دوران پادشاهی گشتاسب به راه انداخته بود به روز خیر ایزد و دی ماه ۳۷۰۹ دینی زرتشتی، در آتشکده ورهرام شهر بلخ که امروزه شهر مزارشریف در استان بلخ افغانستان میباشد، به دست توربراتور سرباز تورانی به شهادت رسید. در اوستا کهنترین نامه ایرانیان و در اسناد تاریخنگاران یونانی آمده است که پیامبر ایرانی هنگام زایش برخلاف دیگر نوزادان، «خندید». امید که همواره دل همه حکومتگران، دولتمردان و شهروندان ایرانی از هر قوم ونژاد و عقیدهای که هستند، همواره شاد و لبشان خندان باشد و با تندرستی و شادکامی در کنار یکدیگر روزگار را به راستی و نیکی بگذرانند. ایدون باد. ایدون ترج باد.
3787 سال پیش، اشوزرتشت پیامآور ایرانی، در شهر رگه، در کنار دریاچه جیجست (ارومیه)، از پدری به نام یورونسب و مادری به نام دغدو از خانواده اسپینمان، در روز خورداد از ماه فروردین (ششم فروردین)، چشم به جهان گشود. در دوران کودکی نزد پدر، مادر و استاد برزین، آخرین دانشهای زمانه را آموخت. در سن ۲۰ سالگی بر پایه آنچه که در بند ۱ یسنا ۲۹ کتاب آسمانی ما زرتشتیان «گاتاها» آمده است، ندای دردآلود و سراسر رنج، روان کل آفرینش را با گوش جان شنید و به آرمان کشف علل و اسباب دردها و پیدا کردن راه درمان بخردانه و اخلاقی آنها، به کوه اشیدرنه (سبلان) پناه برده، مدت ۱۰ سال به اندیشیدن پرداخت.
پیامبر در سن ۳۰ سالگی، با اهورامزدا، خدای یکتا و بیهمتا به وسیله وهومن، به همپرسگی رسید و به پیامبری برگزیده شد و با پیامهای اهورایی اخلاقساز و انسانیتگستر خود به میان مردم بازگشت.
نخست پسرعموی او «میدیوماه» دین او را پذیرفت. در ۴۰ سالگی از شهر رگه (ارومیه) به شهر بلخ افغانستان امروزی که در آن زمان بخشی از سرزمین ایران (آریان ویج) بود کوچید (مهاجرت کرد) و با کتایون همسر شاه گشتاسب و وزرای درباره جاماسب حکیم و فرشوشتر وهوفریان، به گفتوشنود نشست. تا اینکه بالاخره پس از چهار سال آنها دین او را پذیرفتند. اشوزرتشت از آن پس، انجمن مغان را که امروزه انجمن موبدان، دنباله آن انجمن میباشد بنیاد نهاد «هاتیک (طریقت)» و داتیک (شریعت) کیش زرتشتی را بر پایه اصول «گاتیک» (حقیقت دین) ساماندهی کرد و به کمک دیگر روحانیون به میان مردمانی که به تدریج دین او را میپذیرفتند برده، فرهنگی نمود که مردمان جهان، امروزه آموزشهای او را در دو جستار پرمغز «اندیشه نیک، گفتار نیک، کردار نیک» «راه در جهان یکی و آن راستی است» سرلوحه منش و روش نه تنها زرتشتیان که سایر ایرانیان نیز میباشد که بویژه پس از کوروش و داریوش، در بسیاری از باورهای دیگر مردمان جهان از هر دین و مذهب و ملیتی که بودهاند نیز تأثیرگذار بوده است.
پیامآور ایرانی، در جنگی که ارجاسب پادشاه تورانی علیه ایرانیان در اواخر دوران پادشاهی گشتاسب به راه انداخته بود به روز خیر ایزد و دی ماه ۳۷۰۹ دینی زرتشتی، در آتشکده ورهرام شهر بلخ که امروزه شهر مزارشریف در استان بلخ افغانستان میباشد، به دست توربراتور سرباز تورانی به شهادت رسید. در اوستا کهنترین نامه ایرانیان و در اسناد تاریخنگاران یونانی آمده است که پیامبر ایرانی هنگام زایش برخلاف دیگر نوزادان، «خندید». امید که همواره دل همه حکومتگران، دولتمردان و شهروندان ایرانی از هر قوم ونژاد و عقیدهای که هستند، همواره شاد و لبشان خندان باشد و با تندرستی و شادکامی در کنار یکدیگر روزگار را به راستی و نیکی بگذرانند. ایدون باد. ایدون ترج باد.
