عصرامروز، پس از اتمام شیفت کاری در بیمارستان، با مترو به خانه برگشتم. درطول مسیر، مناظری دیدم که نشان از فاجعه ای در آینده بود.

واگن های مترو  پر بود از خانمهایی که همراه با فرزندانشان به بیرون امده بودند!!! زنان و مردانی که در مترو درحال فروش اجناس مختلف و به دست آوردن مایحتاج خانواده خود بودند و مسافرانی که مشغول خرید و وارسی اجناس و پلاستیک های چند هزار بار دست خورده آنها بودند.

پیاده روها از آدمهایی پر بود که با هم قدم زنان مسیر را طی می کردند، ظاهرا بدون هیچ عجله ای و شاید هدف خاصی. نکته مهم اینکه اغلب این افراد دستکش به دست و ماسکی به صورت داشتند.

اندوه بزرگی است، کادر درمانی با هزاران خطر برای خود و خانواده خود، در بیمارستان ها با لباس ها و ماسک هایی که داشتن آنها لازم، اما بسیار دشوار است، در حال مراقبت و درمان بیماران کرونا هستند و افراد جامعه کوچکترین توصیه ها را جدی نمی گیرند.

به راحتی، بدون دانستن منبع اطلاعات، آنها را منتشر می کنیم و در ایجاد رنجی برای دیگران، نادانسته سهیم و شریک می شویم. اصلی ترین توصیه این روزها، ماندن در خانه و خروج تنها برای کارهای بسیار ضروری هست.

بیاییم با اندیشه نیک ، گفتار نیک و کردار نیک یاریگر کادر درمان و جامعه انسانی باشیم.

 

نوشته گردآفرید مرادیان مسوول آموزش بیمار و ارتقا سلامت بیمارستان مسیح دانشوری