«یادی از گذشته تا به امروز» به قلم فرزاد نیکدین عنوان یکی از نوشتارهای شماره ۱۴۶ ماهنامه پارس نامه است.
این نوشتار در پارس نامه امرداد ماه ۱۴۰۰ به چاپ رسید که در ادامه مطلب می توانید آن را بخوانید:
مدتها بود که تصمیم داشتم تاریخچه باشگاه اردشیر همتی کرمان را برای یادآوری بزرگسالان و دانستن جوانان و نوجوانان بنویسم تا اینکه آقای شهرت پیشنهاد نگارش خاطراتم و چاپ آن را در ماهنامه پارسنامه دادند و بر آن شدم که در این رابطه همکاری کنم. ابتدا از کلیه کسانی که در این سالها، جامعه زرتشتی کرمان را یاری کردند و این باشگاه را حفظ و گسترش دادند، سپاسگزار و امید دارم پوزش مرا در صورتی که اسمی را فراموش کردم و یا گزارشی را نیاوردم بپذیرید.
در سال ۱۲۹۵، زمینی به مساحت تقریبی ۳۵۰۰ متر مربع از سوی شادورانان کیومرس رستم و شیرین بانو کیومرس به همت شادروان جاماسب رستم جهت ورزش زرتشتیان کرمان وقف گردید.
در سال ۱۳۰۵ ساختمانی به مساحت ۲۰۰ متر مربع از سوی شادوران ارباب شهریار راوی، جهت رشتههای تنیس روی میز و شطرنج در این زمین ساخته شد. (به دنبال کلنگی شدن این ساختمان در سال ۱۳۷۶ با اجازه فرزندان آن روانشاد ساختمان مذکور، تخریب و به جای آن سرویسهای بهداشتی و محوطه باز فعلی ایجاد گردید.)
در سال ۱۳۴۳ اولین سالن سرپوشیده ورزشی کرمان توسط ارباب اردشیر همتی بر روی این زمین ساخته شد. قبل از ساخت این سالن تیمی به نام پیروز، از بین ورزشکاران جامعه در این زمین تمرین میکردند و در مسابقات مختلف هم شرکت میکردند و بعد از ساخت سالن نیز به راه خود ادامه دادند. ولی با نام باشگاه اردشیر همتی، از این تیم متاسفانه مستند زیادی در دست نیست.
تا قبل از سال ۱۳۶۰ جوانان کرمانی در خیایان دادبین، شبها گل کوچک بازی میکردند و باشگاه به عنوان انبار در اختیار شرکت برق کرمان بود. تا اینکه با همت و پشتکار شادروان سام بختیاری و سرکار خانم فروغ برخوردار و آقای فریبرز آذرگشاسبی و همکاری موسسه خیریه اردشیر همتی برای نامهنگاریها، ساختمان فوق از اداره برق تحویل گرفته شد.
هیچگاه روزی که در باشگاه را باز کردیم از یادم نمی رود. در آن زمان، ورودی سالن به این گونه بود که از خیابان، وارد زمینی که اطراف آن با دیوار و نرده محصور شده بود و به عنوان پارکینگ موتور و دوچرخه استفاده میشد(ساختمان کشاورز فعلی) و بعد به سالن میرسیدیم. در که باز شد با سالنی روبرو شدیم که گچ دیوارهای آن ریخته بود. کلیه شیشهها شکسته بود. حلقه بسکتبال بریده بود و روی زمین سرنگون شده بود. کف سالن هم پر از خاک و فضله کبوتر بود. در یک لحظه گفتیم ما با این سالن چه کنیم.
کف سالن با همت جوانان وقت تمیر و آب پاشی شد. زمین فوتبال فعلی و ساختمان شادروان راوری هم که در اختیار سرایدار قبلی بود و هیچ کس را حتی برای برداشتن آب هم راه نمی داد و هیچکس هم او را تا آنزمان نتوانسته بود بیرون کند بازسازی سالن شروع شد. اولین بودجه ای که از مردم و انجمن و ارباب اردشیر همتی جمع شد. ۱۵۰ هزار تومان بود. با توجه به ارتفاع زیاد و بزرگی پنجرهها ۴۰در ۸۰ سانتیمتر و ۷ تا ۱۱ متر ارتفاع دیوار که تعویض آنها، همه بودجه را طلب میکرد. بنابراین شیشه به صورت جام خریداری شد و توسط. اقای ایرج بختیاری برش داده شد و ایشان با استفاده از سه نردبان چوبی که به هم بسته شده بود، در حالی که شیشه ازپایین دست به دست توسط همیاران به ایشان دربالای نردبان داده میشد و نصب میگردید. ( بعدها به علت شکستن شیشه ها توسط بیگانگان؛ کلیه پنجره ها را دیوار کردیم) با صرفه جویی به عمل آمده توانستیم با همان پول و همت بسیاری از جوانان ورزشکار، سالن قابل بهرهبرداری شد و تیم بسکتبال و فوتبال باشگاه در همین سالن تمرین میکردند. به این ترتیب که گروهی از جوانان عصرهای چهارشنبه سالن را جارو میکردند ازخانه با ۲۰ لیتری آب میبردیم با آبپاش آب میپاشیدیم تا بتوانیم عصر پنج شنبه بعد کلاس دینی، بازی کنیم.
در سال ۱۳۶۲ اولین هیات مدیره باشگاه با فرنشینی آقای اسفندیار کیانپور شکل گرفت.
ادامه دارد…
