گزارش و تصاویری از نخستین صعود برون مرزی آزیتا اخترخاوری

آزیتا اخترخاوری، کوهنورد زرتشتی در خورداد ماه ۱۴۰۱ نخستین صعود برون مرزی خود را انجام داد و به قله آراگاتس در کشور ارمنستان صعود کرد.

گزارش و تصاویر این برنامه را که توسط خود خانم اخترخاوری تهیه شده است در ادامه مطلب بخوانید:

 

اطلاعات قله

نام قله: آراگاتس

موقعیت:کشورارمنستان–ایروان

رشته کوه: قفقاز کوچک

ارتفاع: ۴۰۹۰ متر

ارتفاع پای کار: ۳۱۸۰ متر

مسافت پیمایش شده: ۳/۴ کیلومتر

 

    شرح برنامه:

صبح روز پنجشنبه ۱۲ خرداد ، ساعت ۱۰  صبح با حضور نفرات تیم در محل قرار (ترمینال غرب) سفر آغاز    گردید.  حرکت اتوبوس با قدری تاخیر و در ساعت ۱۱:۳۰ انجام شد.

 

 

از آمادگی های پیش از سفر انجام تست کرونا و پرینت کارت واکسیناسیون بود که  البته در هنگام ورود به کشور ارمنستان هیچ کدام را از مسافران نمی خواستند.

ابتدای مسیر به دلیل ترافیک جاده  قبل از تعطیلات خرداد حرکت به کندی صورت می گرفت ولی رفته رفته با گذشتن از قزوین  و رسیدن به زنجان ترافیک روان شد و تقریبا قبل از غروب اتوبوس تبریز را به سمت شهر صوفیان جایی که معمولا یک ساعت برای شام توقف می کنند ترک کرد.  بعد از شام و گذر از شهر مرزی هادی شهر در میانه شب (حدود ساعت ۱ نیمه شب) اتوبوس با اعلام رسیدن به مرز نوردوز از مسافران خواست تا تمام لوازم خود را تحویل گرفته و جهت انجام مراحل خروج از مرز وارد ساختمان مرزبانی شوند.

در بدو ورود  با مواجهه با دلار فروشان مرزی که پول کشور ارمنستان (درام) را می فروختند و با پیشنهاد سرپرست نفرات در حدود ۵ دلار، درام ارمنستان جهت مخارج بین راه خریداری نمودند.

سپس نفراتی که خروجی خود را پرداخت نکرده بودند با استفاده از دستگاه های موجود خروجی را واریز نمودند و همگی بدون هیچ مشکلی از مرز خارج شدند.

 

مرز ایران و ارمنستان یک پل بر روی رودخانه ارس می باشد که می بایست مسافران با پای پیاده آن را عبور کنند و پس ممهور نمودن پاسپورت ها به مهر ورود کشور ارمنستان و مدتی انتظار جهت بازرسی مرزی اتوبوس مجددا وسایل را تحویل داده  و سوار اتوبوس شوند. با توجه به ترافیک سنگین مسافران و اتوبوس ها در مرز پس از ۴ ساعت انتظار نفرات مجدد سوار اتوبوس شده و با عبور از جاده های جنگلی و بسیار زیبای ارمنستان  نهایتا در ساعت ۳ بعد از ظهر اتوبوس به ترمینال شهر ایروان رسید و با استفاده از یک دستگاه ون بنز اسپرینتر که از قبل هماهنگ شده بود به سمت هتل شیراک که تقریبا در مرکز بافت تاریخی شهر قرار داشت حرکت شد.

با رسیدن به هتل شیراک  و گرفتن اتاق ها در حدود ۲ ساعت زمان استراحت و صرف غذای مختصری داده شد تا بعد ازآن برای انجام کارهای ضروری و بازدید اولیه از اطراف هتل همگی در معیت جناب آقای سورن سپانیان نا ظر محترم فدراسیون کوهنوردی ارمنستان  از هتل خارج شوند.

از موارد جالب دیگر امکان استفاده از دوچرخه و اسکوتر های کرایه ای (مشابه دوچرخه های بی دود ) بود که در تمام نقاط شهری  وجود داشتند.

 

 

سپس از میدان جمهوری  (معروف به هاراپاراک) بازدید صورت گرفت که به دلیل تظاهرات و حضور نیروهای ویژه خیلی امکان عکاسی فراهم نشد.

 

 

صبح زمان قرار ۴:۵۰ اعلام شده بود  که تا قبل از ۵ همگی آماده در محل لابی حضور یافتند لیکن با تماس گاید صعود که اعلام نمود ماشین وی خراب شده و با تاخیر می رسد پس از یک ساعت تاخیر در ساعت ۶ صبح با ون هماهنگ شده درمعیت تیم پس از گرفتن یک عکس یادگاری به سمت منطقه آراگاتس حرکت آغاز شد.

پس از عبور از روستا و باغهای زیبای اطراف آن در ساعت ۷ صبح ماشین در انتهای یک جاده در کنار یک دریاچه زیبای یخ زده که حاصل ذوب برف دامنه های اطراف بود ایستاد. ارتفاع بارومتری از روی ساعت ۳۱۸۰ متر  و دمای هوا حدود ۱۳ درجه را نشان میداد. آسمان صاف و بدون ابر و وزش باد هم در کار نبود. پس از ده دقیه آماده سازی اولیه خیلی سریع جهت جلوگیری از اتلاف وقت بیشتر به سمت قله حرکت آغاز شد.

 

 

ساموئل گاید منطقه که از طرف فدراسیون کوهنوردی هماهنگ شده بود در جلوتر از تیم و سپس سرپرست تیم اسما ماپار به عنوان سرقدم در جلوی تیم حرکت می نمودند. در انتهای تیم نیز آقای آرش پرژام که از نفرات با سابقه بود به عنوان عقبدار بودند.

 

 

پس از یک ساعت و نیم پیمایش بر روی برف های یخ زده و تقریبا بدون شیب در محلی بدون برف چند دقیه استراحت نموده و مجددا حرکت ادامه یافت تا در حدود ساعت ۹ و نیم تیم به محل مناسبی برای استراحت و صرف قدری چای و قهوه  رسید. در اینجا ساموئل با شیرینی گاتای محلی تازه همگی را سورپرایز کرد و  نفرات روحیه تازه ای برای ادامه مسیر یافتند. بعد از قدری پیمایش از این مکان شیب زیاد شده و با عبور از یک شیب تند در کنار یک نقاب فروریخته شیب تند دیگری با تله برفی های زیاد شروع شد. بالا رفتن از این شیب قدری دشوار و زمان بر بود که با حرکت آهسته و یک استراحت میان راه این قسمت نیز سپری شده و یک تابلو که نشان از رسیدن به خط الراس بالای کوه  و نزدیک بودن قله را میداد مشاهده گردید.

 

 

قله آراگاتس از چهار قله که بر روی یک خط الراس نعلی شکل قرار دارند  تشکیل یافته که اولین قله  معروف به قله جنوبی  می باشد که تعدادی سنگ یادبود و یک صلیب نیز در بالای آن قرار دارد. ارتفاع این قله ۳۸۸۰ متر می باشد.  قله­های دیگر به ترتیب غربی، شمالی و  شرقی می باشند که بلندترین آنها قله شملی به ارتفاع ۴۰۹۰ متر می باشد.

 

 

با راهنمائی ساموئل از آن تابلو به سمت قله جنوبی حرکت نموده چرا که گواهی صعود فدراسیون به افرادی ارائه می شود که از روی این قله و با نماد معروف آن که یک صلیب فلزی می باشد عکس گرفته شود.

 

 

در ساعت ۱۱:۲۰ همگی نفرات با شادی و شعف رسیدن بر چکاد قله را به یکدیگر تبریک گفته و به مدت یک و ساعت و اندی به استراحت و عکاسی پرداختند. با توجه به غبار و آلودگی موجود در هوا امکان دیدن قله معروف آرارات میسر نشد. منظره های اطراف بسیار زیبا و تماما پوشیده از برف بودند.

قبل از ساعت ۱ ظهر با اعلام سرپرست مسیر بازگشت در پیش گرفته شد. مسیر ساده و بدون خطر بود و فقط تله برفی های عمیق که با رسیدن زمان به گرمای ظهر زیاد شده بودند تنها چالش پیش رو بود که آن نیز با روحیه و انرژی بالایی که از صعود قله به دست آمده بود بدون کوچکترین سختی طی شد. در حدود ساعت ۳ بعد از ظهر با نزدیک شد به محل استارت که صبح حرکت از آنجا آغاز شده بود به تصمیم همه و با توجه به داشتن وقت کافی به یکی از رستوران های محلی اطراف دریاچه که در میان برف ها و در کنار آب، میز و صندلی و سایبان فراهم کرده بود مراجعه نموده و غذای محلی آن منطقه معروف به “خاش” صرف شد.

پس از ناهار و سوار شدن به ون مسیر بازگشت به ایروان در پیش گرفته شد. در میانه راه از باغ حروف ارمنی که در مکان بسیار زیبایی حروف بزرگ ارمنی با سنگ قرار داده شده بود بازدید شد و در حدود ساعت ۵ و نیم عصر بود که ماشین به هتل رسید و نفرات جهت قدری استراحت و آماده شدن برای دیدن شهر ایروان به اتاق ها مراجعه نمودند.

شب بیشتر به دیدن ساختمان ها و خیابان های زیبای ایروان سپری گردید.

 

صبح روز بعد (یکشنبه) بعد از صرف صبحانه در هتل با همان ون قبلی که حالا اسم راننده را هم بلد بودیم (Vahram) به سمت منطقه تساغکادزور (دره گلها) حرکت نمودیم. دره گلها یکی از شهرها و تفریحگاه های فوق العده ارمنستان است که در حدود ۵۰ کیلو متری پایتخت ارمنستان یعنی ایروان واقع شده است. در ابتدای دهکده از کلیسای معروف آن که در حدود هزار سال قدمت داشت بازدیدی صورت گرفت که در این اثنا با درآمدن صدای ناقوس کلیسا و شروع مراسم مذهبی ظهر یکشنبه همگی به داخل سالن اصلی کلیسا رفتند که دیدن این مراسم روحانی از نزدیک خالی از لطف نبود و بر دیدنی های این برنامه افزود.

پس از آن به محل تله سیژ دهکده رفته و اغلب نفرات با تله سیژ به بالای کوه رفته و سایرین در کافه و دشت های گل پائین کار به استراحت، صرف کافه و عکاسی پرداختند. (بلیط تله سیژ ۳۰۰۰ درام ارمنستان بود.)

پس از یک ساعت نیم بازدید از این منطقه مجدداً با سوار شدن به ماشین حرکت به سمت مقصد بعدی یعنی دریاچه سوان آغاز شد که با اندک زمانی این نگین آبی رنگ در میان دشت های سبز رنگ از دور دیده شد. دریاچه ای بسیار زیبا در ارتفاع حدودا ۱۹۰۰ متری از سطح دریا که یک کلیسا قدیمی مربوط به قرن نهم میلادی (۱۱۰۰ سال قبل) در شبه جزیره دریاچه نیز بر زیبایی آن افزوده است.

تفریحاتی منجمله جت اسکی و قایق از موارد مورد استقبال گردشگران به شمار می آیند. تیم ما بعد از بازدید از کلیسا در دو گروه یکی برای قایق سواری و دیگری بازدید از بازارچه های فروش سوغاتی و محصولات صنایع دستی به گشت و گذار در اطراف و داخل دریاچه پرداختند. سپس جهت صرف ناهار همگی در یکی از رستوران های بسیار خوش منظره آن مکان گرد هم آمدند. ماهی دریاچه سوان و کباب خرچنگ از محبوبترین غذاهای کنار دریاچه می­باشد.

 

 

پس از بازدید صرف ناهار به ایروان بازگشته و بلافاصله به محل دانشگاه ملی ارمنستان جهت دیدار با جناب سورن سپانیان و دریافت احکام صعود مراجعه گردید. جشن کوچکی با کیک و آیس کافی ترتیب داده شده بود که پس دریافت احکام و عکس گروهی در پاسی از شب به سمت هتل روانه شدیم.

 

کلنگ و کفش کوهنوردی مربوط به بیش از ۸۰ سل سال پیش

 

لازم به ذکر است که ایروان شهر کوچکی است و بسیاری از مناطق آن را با پای پیاده می­توان طی نمود. از دانشگاه تا هتل تقریبا ۲۰ دقیقه راه بود. در طی این مسیر جناب آقای سپانیان توضیحات بسیار خوبی در مورد میدان جمهوری و ساختمان های اطراف آن دادند که بسیار جذاب بود.

صبح روز بعد بعد از صرف صبحانه و تحویل اتاق ها وسایل اضافی و چمدان ها را به انبار هتل سپرده و همگی پیاده به سمت میدان اپرا و هزار پله حرکت نمودند.

Cascade” ” کاسکاد به معنی آبشارهای کوچک است، ایرانی های که به ارمنستان می روند به خاطر پله های بسیار زیاد این مجموعه آن را هزار پله ارمنستان نامیده اند. در قسمت کناری پله برقی وجود دارد و تا ساعت ۱۱ قابل استفاده می باشند.  کسکاد ۳۰۲ متر طول دارد که برای جا به جا شدن در این ارتفاع باید ۵۷۰ پله را بالا یا پایین بروید. اگر بالک بالایی آن را نیز در نظر بگیرید ارتفاع به ۴۵۰ متر افزایش میابد. عرض مجموعه ۵۰ متر است و هنوز ساخت ۹۰ متر از آن باقی مانده است.

 

 

پس از بازدید از مجموعه هزار پله به سمت ایستگاه مترو که آقای سپانیان منتظر تیم بودند حرکت کرده و پس از رسیدن به آنجا همگی با مترو (بلیط مترو برای هر نفر ۱۰۰۰ درام بود.) به یکی از فروشگاه های لوازم کوهنوردی در ایروان که در کنار میدان راه آهن شهر قرار داد رفته و قدری خرید نمودند. در کنار این فروشگاه، یکی دیگر از جاذبه های گردشگری ایروان یعنی گرند کندی Grand Candy قرار داشت که همگی به آنجا رفته و سوغاتی و شکلات و قهوه و … خریدند. نوشیدن شیرکاکائو داغ یا یک فنجان قهوه ارمنی در گرند کندی نیز یکی دیگر از خاطرات شیرین این سفر بود.

 

بیش از چند ساعتی به حرکت اتوبوس نمانده بود. پس بدون اتلاف وقت مجددا با مترو به سمت هتل برگشته تا از فرصت کوتاهی که مانده بود برای صرف ناهار و قدری خرید استفاده شود.

فاصله ایستگاه مترو که در نزدیکی میدان جمهوری قرار داشت تا هتل در حدود ۱۰ دقیقه پیاده راه بود قبل از آن در همان ایستگاه مترو جناب سپانیان با نفرات خداحافظی گرمی نمودند و همگی نیز ضمن تشکر ویژه از محبت و لطف ایشان آرزو کردند مجددا این فرصت پیش بیاید تا در همراهی وی از ارمنستان دیدن کنند.

بعد از خداحافظی جهت صرف ناهار به رستوران سلف سرویس کنار هتل رفته و همگی به دعوت سرپرست به جهت این برنامه خوب و صعود زیبا به ناهار میهمان شدند. پس از صرف ناهار سرپرست با دادن عکس گروهی چاپ شده از روی قله آراگاتس به عنوان یادگاری به یکایک نفرات علاوه بر یک غافلگیری شیرین از همگی بابت همراهی، بردباری و داشتن لبخند در طی این چند روز تشکر نمود.

در فرصت کوتاهی که تا حرکت به سمت ترمینال باقی بود خرید کوتاهی از فروشگاه های اطراف هتل نموده و بدون تامل به سمت ترمینال رفته و آماده حرکت به سمت ایران شدیم.

در مسیر برگشت به سمت ایران باز هم مناظر زیبای ارمنستان چشم نوازی می نمود و نتیجه این سفر زیبا لبخندی بود که در همه حال بر روی لبان نفرات نقش بسته و دوستی­هایی که با این سفر شروع شده و امید آنکه برای همیشه ادامه یابد.

بعد از عبور از مرز ایران در حوالی طلوع خورشید،  در میانه جاه تبریز زنجان با خرابی اتوبوس مجبور به تعیض اتوبوس شده و پس از چند ماجرا برای تهیه صندلی در اتوبوس جدید، ریختن آب باران به داخل اتوبوس و مواجهه با بستن اتوبان تهران کرج منتهی به میدان آزادی توسط پلیس بالاخره در حوالی ساعت ۹ شب به میدان برادران رحمانی در شمال ترمینال غرب رسیده که با استقبال گرم مدیر باشگاه جناب آقای اسماعیل اسماعیل زاده با یک شاخه گل روبرو شدند و پس از پشت نویسی کردن عکس های یادگاری و گرفتن یک عکس یادگاری در کنار میدان همگی به سلامت به سوی منزل خود راهی شدند.

در پایان سپاس ازهمه همنوردان گروه که کمک کردند تا این برنامه به بهترین شکل و با خاطرات  بسیار قشنگ اجرا شود به ویژه سرکار خانم اسما ماپار از باشگاه هیماچال که سرپرستی و مدیریت برنامه سفر به ارمنستان و صعود به قله آراگاتس را داشتند وهمچنین تشکر از جناب آقای سورن سپانیان که با برنامه ریزی، همراهی و لطف ایشان لحظات بی نظیری برای همه ما رقم خورد، سپاسگزارم و از دوستان و آشنایان و همنوردان گرامی که با پیام های پرمهرشان که همواره مشوقم بودند سپاسگزارم.