چهل و چهارمین اردوی دانش آموزان زرتشتی، به همت کانون دانشجویان زرتشتی در حال برگزاری است. پای صحبت های وفا دینیاریان، دبیر سال گذشته این برنامه نشستیم، تا برایمان از روزهای خاطره انگیز اردو بگوید:
این گفتگو از راه دور و پیش از آغاز چهل و چهارمین اردوی دانش آموزان زرتشتی تهیه شده است و
خودتان را معرفی کنید از سوابق تان در کانون و اردو بگویید.
وفا دینیاریان هستم متولد سال ۱۳۷۴, فارغ التحصیل کارشناسی ارشد رشته MBA دانشگاه خوارزمی و دبیر ریاضی و مشاور تحصیلی دبیرستان فیروزبهرام.
ورودی سال ۱۳۹۳ کانون دانشجویان، از نظر سوابق کاری، در این ۱۰ سال، مسئولیت های مختلفی را داشتم ولی از مهمترین هایش می توان به این موارد اشاره کرد:
هماهنگ کننده نمایشگاه آیین و فرهنگ ایران باستان، مسئول افتتاحیه و اختتامیه جام ۳۸ و مسئول کمیته بدمینتون جام ۳۹, مسئول شرکت کننده مانتره ۲۵ و در خصوص اردو هم خزانه دار اردو ۳۷, سرپرست اردوهای ۴۱,۴۲ و دبیر اردوی ۴۳.
آشنایی شما با اردو به چه زمانی بر می گردد؟ از اولین اردویی که در آن حضور داشتید بگویید.
حقیقتش من تا قبل این که شرکت کننده اردو بشوم، از برنامه های کانون فقط جام و مانتره را می شناختم. خاطرم هست که تابستان سال دوم دبیرستان، جمعی از دوستان مدرسه بهم گفتند که بیایید امسال همه با هم اردو شرکت کنیم، من هم چون خیلی با دوستانم صمیمی بودم قبول کردم و فرم پر کردم و اتفاقا در همان سال اول اسمم درآمد و شرکت کننده اردو ۳۴ شدم. (آن زمان به قدری تعداد شرکت کننده های اردو زیاد بود که ممکن بود شما چند سال درخواست بدهی تا بالاخره پذیرفته بشوی). هر چه به زمان شروع اردو نزدیک تر می شدیم، آشناهای کانونی و بقیه افرادی که قبلا در اردوهای سال قبل شرکت کرده بودند. می گفتند کلی خوش به حالت و لذت ببری و حتما دستمال کاغذی بردار واسه گریه های روز آخر و… ولی من خیلی صبحت هایشان را جدی نمی گرفتم. تا این که در روز آخر اردو و الان که بیشتر از ۱۰ سال از آن اردو می گذرد می فهمم منظورشان چه بود و چه روزهای خوبی بود.
(شدیدا پیشنهاد می کنم شرکت کننده های اردو از قبل نخواهند هیچ اطلاعاتی راجع به برنامه ها و مسائل دیگر کسب کنند اینگونه، بهتون قول میدهم که بیشتر خوش بگذرد.)
یک روز اردو را برایمان تعریف کنید.
برنامه اردو در روزهای مختلف با هم فرق می کند و خیلی هایش هم برای اینکه بچه ها اطلاعی از آن نداشته باشند، محرمانه است ولی کلا می توان گفت بعد از بیدار شدن از خواب، مراسم صبحگاه انجام می شود، بعد از صرف صبحانه با توجه به برنامه آن روز گروه ها به کارهایشان همچون صبحت گروهی، بازدید، شرکت در کلاس ها و… می پردازند و در آخر هم قبل خواب، ساعتی را تحت عنوان شاد شب دارند. همانطور که گفتم اجازه بدهید برای این که حس غافل گیری برای شرکت کننده های بعدی اردو حفظ بشود، خیلی ریز به این سوال پاسخ ندهم.
اردو چه چیزهایی برای شرکت کنندگان و برگزارکنندگان دارد؟
ویژگی اردو این است که هر نوجوان زرتشتی بدون هیچ پیش زمینه ای می تواند یک بار آن را تجربه کند, یعنی نه مثل جام نیاز است که در رشته ورزشی خاصی مهارت داشته باشد و نه مثل مانتره نیاز است که اطلاعات خاص دینی و یا خواندن گاتها را بداند. اتفاقا مهمترین هدف اردو این است که هم شرکت کنندگان و هم برگزار کنندگان بتوانند یک سری کارهای روزانه که قطعا باهاش درگیر هستند را به درستی انجام بدهند.
تجربه زندگی ۸روزه به دور از خانواده و ابزار و وسایل ارتباطی را داشته باشند، بتوانند کلی اطلاعات و مهارت کسب کنند، به علاقه مندی ها و مواردی که آزارشان می دهد، آگاه شوند، مسئولیت پذیر بشوند، ارزش زمان و داشتن نظم را در الویت هایشان قرار بدهند و …
از هدف های دیگر اردو هم آشنایی بیشتر نوجوان هایی زرتشتی با همدیگر است که همه این هدف ها چه در دوران شرکت کنندگی و چه در زمان برگزارکنندگی وجود دارد.
به طور خلاصه به نظرم اردو یک کلاس ۸ روزه خیلی مفید برای ورود به دنیای بیرونی امروزی است، مخصوصا برای شرکت کننده ها که با کلی خاطره و تجربه خوب و حس ناب همراه است.
سخت ترین مسئولیت اردو چیست؟
اردو به خاطر ماهیت برنامه اش و تعداد بسیار کم برگزار کننده ای که دارد، نیاز به یک همکاری بسیار ویژه داره و همه مسئولان نسبت به کلیت برنامه و اتفاق های اردو، باید آگاه و همراه باشند و خیلی نمی توان برگزار کننده ها را از هم تفکیک کرد. ولی به نظرم برنامه ریز اردو به سبب حساسیت زیادی که کارش با نظم و زمان دارد نه تنها جزو سخت ترین مسئولیت های اردو بلکه جزو سخت ترین مسئولیت های کانون است.
از خاطرات اردو بگویید
حقیقتش خاطرات اردو انقدر زیاد و شیرین هست که آدم نمیتواند بعضی از آنها را به طور خاص تر تعریف کند. ضمن این که خاطرات برای کسانی به وجود می آید که در آن جمع حضور داشته باشند و آن اتفاق را از نزدیک حس کرده باشند، البته که برخی از این خاطرات حتی قابل بازگو کردن نیست،(شاید برای شما هم اتفاق بیفتد)
ولی به طور قطع می توانم بگویم بیشترین خاطراتی که هر فرد کانونی می تواند برایتان تعریف کند از اردوهایی هست که در آن برگزار کننده و یا شرکت کننده بوده است.
در سالهای اخیر برنامه هایی مشابه اردو در جامعه زرتشتی برگزار می شود، چه پیشنهادی برای برگزارکنندگان این اردوها دارید؟
اتفاقا من خیلی خوشحالم که امروزه این دست برنامه ها در جامعه ما زیاد شده و شرکت کننده ها در چند اردوی مختلف می توانند شرکت کنند چون در زمان گذشته این طور نبود و خیلی ها فقط تجربه شرکت در اردوی کانون دانشجویان زرتشتی را داشتند.
پیشنهادی که دارم این است که خواهشا برگزار کننده های اردوهای مختلف هدف و ماهیت برگزاری اردو را درک کنند و بدانند اردو برای این برگزار می شود که همه عوامل درگیر داخل آن، چه شرکت کننده و چه برگزار کننده، یاد بگیرند و تجربه کسب کنند. به نظرم اردویی که در آن همه چیز بی نقص باشد و با خرج بسیار زیاد بخواهیم به همه تنها خوش بگذرد و همه را راضی نگه داریم ارزش چندانی ندارد.
مثلا من شنیدم در بعضی از اردوها خیلی از وعده های غذایی اردو از بیرون خریداری می شود و یا برای کلاس ها و بازدید های اردو خرج های هنگفتی انجام می شود. به نظرم این کارها به جز هدر دادن بخش قابل توجهی از محبت های خیراندیشان عزیز ثمره دیگه ای ندارد.
اگر برگزار کننده های برنامه های جامعه، در برنامه هایی مثل اردو، کارهایی مثل آشپزی، ظرف شستن، مدیریت بودجه و … را یاد نگیرند کجا می خواهند این موارد را یاد بگیرند؟
یا ازطرف دیگر مگه شرکت کننده های اردوهای مختلف، در طول سال بهترین غذا را با بهترین کیفیت، مصرف می کنند که الان هم چنین شرایطی برایشان فراهم شود؟
به نظرم هنر هر برنامه ای به خصوص اردو این است که با کمترین امکانات و بودجه بشود به استانداردهای مطلوب رسید تا بدین ترتیب بیشتر بیاموزیم و هم خاطرات و بهتر و شیرین تری شکل بگیرد.
چه پیشنهادی برای بهتر شدن اردوهای کانون دارید.
به نظرم بهترشدن برنامه وقتی اتفاق می افتد که خود شما قبلا درگیر و داخل آن برنامه باشید و گرنه از دور نقد کردن و زیر سوال بردن برنامه ها خیلی راحت است. اتفاقی که متاسفانه داخل جامعه ما خیلی دیده می شود و مخصوصا هموندان کانونی من، در برنامه های مختلف، به ناحق مورد ظلم قرار می گیرند. شما نمی دانید برگزاری این چنین برنامه هایی چقدر سنگین و سخت است، مگر این که خودتان بیایید و مسئول یک قسمتی باشید و از نزدیک ببینید.
در خصوص اردو متاسفانه اخیرا می بینم که بسیاری از دانش آموزان زرتشتی در این برنامه شرکت نمی کنند و به راحتی از این فرصت بزرگی که نصیب شان شده می گذرند. خیلی از این افراد بعدا برگزار کننده اردو می شوند و افسوس می خورند که چرا زمانی لذت شرکت کنندگی در اینچنین برنامه ای را از دست داده اند.
به نظرم هرچه آمار مشارکت در اردوها بیشتر باشد، این شرکت کنندگان بعدها که خودشان برگزار کننده اردوها می شوند بهتر می توانند در جهت رفع کمی و کاستی ها اقدام کنند.
ضمن اینکه از خانواده ها هم صمیمانه تقاضا دارم از این فرصتی که برای فرزندانشان هست استفاده کنند و همراه و همگام برگزار کنندگان اردو باشند.
سخن آخر
با سپاس از شما، می خواهم از تمام برگزار کنندگان اردو های کانون در این ۴۴ دوره سپاسگزاری کنم که بی منت، تمام تلاش شان را کردند و می کنند تا بهترین تجربه ها برای دانش آموزان زرتشتی به وجود بیاید.
یک تشکر ویژه هم از خیراندیشانی دارم که به سبب حمایت ها و لطف آنهاست که این دست برنامه ها هنوز که هنوز است در حال برگزاری است.
ضمن این که حتما باید از خانم خادم عزیز(مادر عزیز اردو) که این همه سال دلسوزانه، مثل یک مادر مهربان در کنار برگزارکنندگان اردو هست و به نوعی دلگرمی برای همه محسوب می شوند قدردانی کنم و یادی از خانم شهزادی عزیز بکنم که سال ها یاریگر کانونی ها برای برگزاری اردوها بود و اکنون جایش به شدت خالی است.
وفا دینیاریان، یکی از سرپرست های اردو ۴۲
وفا دینیاریان، دبیر اردوی ۴۳
