موبد پدرام سروش پور در همایش «بهبود روابط انسانی در دوران پساکرونا با الهام از آموزه های اسلام و مسیحیت» سخنرانی کرد.
این همایش روز شنبه ۱۴ اسفند ماه با سخنرانی نمایندگانی از جامع پیروان ادیان الهی و پروفسور «یو آن سائوکا» دبیرکل شورای جهانی کلیساها، پروفسور «سیمون سین» رئیس دانشکده الهیات سوئیس، دکتر محمد حسین مختاری، نماینده رئیس جمهور در هیات امنای دانشگاه بینالمللی اهل بیت (ع) و آیتالله رمضانی گیلانی دبیرکل محمع جهانی اهل بیت (ع) و عضو مجلس خبرگان رهبری برگزار شد.
متن سخنرانی موبد پدرام سروش پور بدین ترتیب است:
نخست خیر مقدم می گویم به پروفسور «یو آن سائوکا» دبیرکل شورای جهانی کلیساها و پروفسور «سیمون سین» رئیس دانشکده الهیات سوئیس که به ایران تشریف آوردهاند به سرزمینی که پایهگذار قدیمیترین فرهنگ یکتاپرستی در دنیاست، همچنین سپاسگزاری میکنم از مرکز گفتوگوی ادیان سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، که سالیان سال است با همت و تلاشی باارزش چنین همایشهایی را برگزار میکنند تا جایگاه فرهنگ و ادیان ایرانی را در روابط بینالملل پاسداری کنند.
امروزه در حال گذر از دوران خاصی هستیم دوران مدرنیسم و توسعه تکنولوژی که از حدود ۱۸۰ سال پیش آغاز شده است. در هر دورهای که توسعه تکنولوژی و پیشرفت صنعتی بشر با توسعه اخلاق و رویکردهای معنوی همگام نبوده، جهان شاهد یک ناهماهنگی بزرگ شده و صلح و آرامش آن تهدید شده است بروز جنگهای جهانی قبلی و جنگهای متعدد قومی و دینی طی سالیان گذشته نمونه بارزی از این ناهماهنگی است که نتایج فاجعهباری را نیز به همراه داشته است. امروز بیشتر این جنگها نتیجه دو رویکرد بارز است.
نخست جوامع دینی که خود را جانشین خدا و پیامبر میدانند و دوم جوامعی که به بهانههای مختلف دین را کنار گذاشتهاند. گروه اول باعث و بانی جنگهای وحشیانهای بودهاند که طی این دو دهه اخیر به خصوص خاورمیانه را گرفتار کردهاند و کشتهشدن هزاران انسان و چهره بسیار بدی از دین که برای جهانیان به وجود آمد از نتایج فاجعه بار این حرکتها بود که متاسفانه هنوز نیز ادامه دارد. افرادی که بدون دانش کافی و عمق در درک مفاهیم دینی خود و تصورات خود را از پیامبر دانسته و به واسطه آن اقدامات تفرقهاندازانه و وحشیانه خود را توجیه میکنند.
اما گروه دوم عموما کشورهای غربی هستند که با کنار گذاشتن ساختارهای دینی از ساختارهای حاکمیتی و اجرایی نتوانستند کمبود معنویت و نقش دین را در عدالتگستری پر نمایند. به طور کلی محدود کردن دنیا به دنیای فانی، حذف کامل معنویات و باورهای دینی میتواند زمینه بروز ایدئولوژیهای بسیار خطرناک و ضد بشری را فراهم سازد.
به اعتقاد من در هر دو مورد این اتفاقات این ما روحانیون هستیم که کوتاهی کردیم و با مقصر خواندن پیشرفتهای تکنولوژی سعی میکنیم این کوتاهی را توجیه کنیم. من به عنوان کسی که دستی در تکنولوژی هم دارم به جرات میگویم که جلوی تکنولوژی و پیشرفت آن را نمیتوان گرفت و اتفاقا این بزرگترین ارزش انسانی است که در طول تاریخ باعث پیشرفت و بقای بشریت شده است. من باور دارم این ما روحانیون هستیم که باید از ساختارهای تکنولوژی و پیشرفتهای بشریت در این زمینه درس بگیریم و در روشها و دیدگاههای دینی و حوزوی خود تجدید نظر کنیم.
متاسفانه ما روحانیون بیشتر در سنت و گذشته گرفتار شدهایم و به جای اینکه همگام با تکنولوژی به نوگرایی و تدبیر برای گسترش اخلاق و روابط نوین و نیک انسانی بیندیشیم خود را در حصار دوران پیغمبر و امثال آن گرفتار کردهایم. در حالی که اگر تاریخ زندگی پیامبران را بررسی کنیم تمام پیامبران در زمان خود نواندیشترین فرد زمان بودهاند و با تکیه بر آزاداندیشی و شجاعت بیان اندیشههای نو زمینه شکلگیری یک جهان تازه را فراهم ساختند و این بزرگترین آموزهای است که باید از پیامبرانمان میآموختیم.
همانگونه که اسقف سائوکا فرمودند نخست باید باور داشته باشیم به خدای یکتا و اینکه همه انسانهای آفریده خدای یکتا هستند و ما زرتشتیان باور داریم مهمترین صفتی که باید به خواست خدای یکتا داشته باشیم مردمدوستی است. در فرهنگ زرتشتی خدای یکتا، مزدا به معنی دانای کل نامیده میشود لذا مهمترین ارزشی که ما در مسیر کمال به خدا میرساند قدرت اندیشیدن ماست و با تیکه بر اندیشه است که میتوانیم همگام با تکنولوژی ساختارهای دینی، اخلاقی و معنوی را نیز ارتقا داده و نقش خود را در پیشرفت همگون جهانی ایفا کنیم.
در این راستا باید تفکرمان را اصلاح کنیم، به جای اینکه سنگ دینهای خودمان را به سینه بزنیم با تکیه بر گفتگو و هماندیشی، جهان بینی و مردم دوستی را به معنی واقعی باور داشته باشیم و به خود اجازه ندهیم بین انسانها با هر دین و قومیت فرق بگذاریم. از کشته شدن کودکان در یمن همانقدر دگرگون شویم که جنگ در اوکراین باعث بیخانمانی میلیونها انسان شده است و اگر امروز از آینده دختران افغانی با تحولات به وجود آمده به درستی نگرانیم از سلب حق آزادی پوشش برای یک دختر مسلمان در اروپا نیز دفاع نکنیم.
در پایان سخنرانی خودم را با بخشی از اوستای روزانه زرتشتیان به پایان میرسانم که نماد همبستگی تمام انسانهاست زرتشتیان هر روز در پایان اوستاهای خود این سرود را تکرار میکنند.
همازور بیم، همازور هما اشوبیم، همازور ویش کرفه بیم، هم کرفه کرفهکاران بیم، هم کرفه بستهکشتیان و نیکان و وهان هفت کشور زمین بیم.
با هم همبسته و هم زور باشیم بر پایه راستیها با هم همبسته باشیم بر پایه نیکیها همبسته باشیم با نیکوکاران و بهدینان و نیکان بزرگان هفت (همه) کشور همبسته و همزور باشیم.
