آیین آتش افروزی سپیده دم سال نو باستانی بر اساس سالنمای خورشیدی بدون کبیسه همانند سالیان گذشته با همت همکیشان در بامداد ۲۶ تیرماه در شریف آباد اردکان برگزار شد.
شایان ذکر است بر اساس سالنمای باستانی بدون کبیسه(قدیم)، ۲۶ تیرماه برابر با اورمزد و فروردین ماه می باشد. دلیل این اتفاق نیز اینگونه گفته شده است که تا پیش از زمان ساسانیان، ایرانیان هر ۴ سال یک بار یک روز اضافی را به انتهای سال چهارم اضافه نموده و سال چهارم ۳۶۶ روز می شد و این روند تا زمان ساسانیان ادامه داشت. اما در زمان ساسانیان، قرار براین شده که به جای اینکه هر چهار سال یک بار یک روز اضافی(اورداد) را به آخرین ماه سال چهارم بیفزایند ، هر ۱۲۰ سال یک بار یک ماه را به انتهای سال ۱۲۰ اضافه کنند و این روند تا پایان سلسله ساسانیان ادامه داشت. اما پس از حمله اعراب، به دلایل مختلف، داستان کبیسه و اضافه نمودن یک ماه به پایان سال ۱۲۰ در چند سده بعد به فراموشی سپرده شد و بنابراین سالنمای بدون کبیسه به وجود آمد.
و اما امروزه زرتشتیان شریف آباد نیز همانند همکیشان در مزرعه کلانتر و حسن آباد میبد و سایر محله های زرتشتی نشین این مراسم را گرامی داشته و به جای می آورند.
نحوه اجرای مراسم: روز پیش از آیین آتش افروزی، کدبانوی خانه مجددا و برای چندمین بار همه جای خانه را آب و جارو کرده و گچ سفید را به شگون آمدن سال نو باستانی به دیوار در ورودی خانه و آویشن را به پای ستون در خانه می ریزد و سبزه مهیا شده را در بالای سردر ورودی خانه قرار می دهد. پس از پایان پذیرفتن گاهان پنجه آخر سال(چهره همس پت میدیم گاه) در پسین روز وهیشتوییش کدبانوی خانه با استفاده از مخلوط خاک رس و آب، چیزی را که به شکل نیمکره بوده و کپی ( Kopi ) نامیده می شود ساخته و چند شاخه تازه ریحان را در وسط مخروط گلی ساخته شده قرار داده و به همراه یک ظرف بزرگ فلزی که محتوای آب و آویشن می باشد، در لبه دیوار پسکم ( peskam ) در بالای پشت بام قرار می دهد. کدبانوی خانه همچنین چندین ساعت پیش از برآمدن آفتاب سفره سال نو را مهیا می کند که شامل نان، کماچ(کماچک، Kmaachok)، انواع میوه فصل، سیروگ و تخم مرغ، آب، شیر، چای، سبزه سال نو، سیر و سداب، حلوای آرد، حلوای خرما و کنجد، لرک، آب و تخم شربتی، برنج پخته شده، کلیه(Kalieh)بامیه و مجمر آتش و بوی خوش است.
و بدین ترتیب ساعتی پیش از برآمدن آفتاب، آتش افروزی بر روی بام انجام می شود. در هنگام آتش افروزی، اعضای خانواده به اوستاخوانی و راز و نیاز با خداوند یکتا می پردازند و به فروهر پاک درگذشتگان درود می فرستند.
به دنبال آتش افروزی و پس از برآمدن آفتاب، ظرف بزرگ پر از آب و آویشن در همه جای پشت بام پخش شده و درادامه بخشی از آتش، درون مجمر بزرگ آتش به مجمر کوچکتری انقال یافته و پس از ریختن بوی خوش برروی آتش، کدبانو یا مردخانه مجمر آتش را در همه جای خانه گردانده و سپس راهی آتشکده شاه ورهرام ایزد شریف آباد می شود.
در آتشکده خادم آتشکده(موبدیار ماهیار دهموبد) آتش موجود در مجمر آتش را با آتشگیره به داخل آفرینگان بزرگ اصلی داخل آتشکده انتقال می دهد. شایان ذکر است پیشینه آتش فروزان در آتشکده شریف آباد به ۱۵۰۰ سال پیش و به آتش فرنبغ آتشکده کاریان فارس برمی گردد که پس از طی مشقتها و سختیهای فراوان بخشی از آتش آتشکده کاریان در پایان بدین مکان آورده شده که از اهمیت و ارزش بالایی برخوردار است.
و اما در ادامه بر اساس رسمی کهن و دیرینه برخی از مردان و جوانان با کوهه ( Koha ) پر از آتش و بوی خوش به سوی آتشکده روانه می شوند تا پس از انتقال آتش و بوی خوش به داخل آفرینگان آتش، مسابقه زیبا و تماشایی کوهه(Koha) زنی یا کوهه جنگی(Koha – jangi) را برگزار کنند.
ذکر این نکته ضروری است که این مسابقه تا دو دهه گذشته با باشندگی شمار زیادی از جوانان، نوجونان و مردان شریف آبادی در محوطه باز آتشکده برگزار می شد، اما در چندین سال اخیر با مهاجرتهای بسیار انجام شده، تنها گروه اندکی کوهه را می سازند و یا برحسب سلیقه به مسابقه کوهه جنگی می پردازند و یا با کوهه راهی خانه می شوند.
در مورد کوهه ( Koha ) باید گفت که تقریبا داری شکل بیضوی بوده، با این تفاوت که در قسمت جلو دارای نوک تیزتر بوده و در قسمت عقب پهن تر می باشد. در قسمت عقب محلی برای نگهداری آتش و در بخش جلویی نیز محلی برای نگهداری بوی خوش تعبیه شده است. درضمن، کوهه از مخلوط خاک رس و آب و یا خاک رس، کاه و آب ساخته می شود.
گفتنی است پس از انتقال آتش به آفرینگان، زرتشتیان در آتشکده به اوستاخوانی و نیایش به درگاه اهورامزدای یکتا می پردازند.
